Wsiadanie i wysiadanie z publicznych środków lokomocji

Pies szkolony na przewodnika musi być już oswojony z pojazdami i przyzwyczajony do podróżowania publicznymi środkami lokomocji (patrz rozdziały o wychowaniu i tresurze podstawowej), zwłaszcza jeśli przyszły jego pan – niewidomy będzie musiał dojeżdżać do zakładu pracy. Pies musi podróżować w kagańcu, aby niewidomy nie był narażony na ewentualne nieporozumienia ze współpasażerami. Mozę bowiem się zdarzyć, ze w zatłoczonym tramwaju czy autobusie ktoś nastąpi psu na łapę, na co ten zareaguje zębami. Kaganiec pozwoli zapobiec temu. Bodźce warunkowe: rozkazy „pojazd, do drzwi!”, „naprzód!”, „w prawo!”, „w lewo!”, „stój!”, ..siad!”, „waruj!”, słowna pochwała oraz ostukiwanie stopni laską. Bodźce bezwarunkowe: pociąganie lub przytrzymywanie psa pałąkiem i podawanie smakołyków. Technika nauczania. Sposób prowadzenia ćwiczeń jest podobny do tego, jaki jest stosowany w nauce poruszania się po schodach. Do publicznych środków lokomocji pierwszy wchodzi pies, a za nim osoba szkoląca. Wysiadanie powinno się odbywać w odwrotnej kolejności. Przy wysiadaniu należy pałąk od szorek trzymać bardzo krótko, aby pies nie wyskoczył i nie pociągnął za sobą swego pana, który w takiej sytuacji narażony byłby na wypadnięcie z pojazdu. Opiekun w czasie nauki wsiadania i wysiadania powinien odpowiednio kierować psem za pomocą rozkazów przyswojonych przez zwierzę w czasie ćwiczeń z posłuszeństwa. Nowym bodźcem warunkowym, który pies musi sobie przyswoić w tym ćwiczeniu, jest rozkaz „pojazd, do drzwi!”. Pozostałe są już znane z poprzednich ćwiczeń.