Zatrzymywanie się przed przeszkodami i omijanie ich

Pies szkolony na przewodnika osoby niewidomej musi być stopniowo oswajany z najróżniejszymi przeszkodami oraz przyzwyczajony do spostrzegania i omijania ich w różnych sytuacjach terenowych. Rusztowania uliczne zakładane w celu zabezpieczenia ludzi przed wypadkami (wszelkie przegrody, rusztowania budowlane) czy zwisające nisko gałęzie drzew nie stanowią żadnej przeszkody dla psa, natomiast niewidomemu mogą poważnie zagrażać. Dlatego pies-przewodnik musi być przyzwyczajony do zatrzymywania się przed przeszkodami oraz ich omijania na trasie niewidomego. Bodźce warunkowe: hasło „fee”, rozkazy „naprzód!”, „w lewo!”, „w prawo!” lub „prowadź sam!”, pochwała słowna „tak, dobry piesek” oraz ostukiwanie przeszkody laską.
Bodźce bezwarunkowe: takie same środki przymusu jak w poprzednim ćwiczeniu oraz nagradzanie smakołykiem. Technika nauczania. W ćwiczeniu tym osoba szkoląca musi nauczyć psa postrzegania, zatrzymywania się omijania przeszkód w różnej postaci, jak:

  1. przedmioty leżące na ziemi (deski, belki, narzędzia pracy itp.),
  2. stojące na przejściach pojazdy jednośladowe (rowery, motocykle), kioski uliczne, stragany, pojemniki na śmieci itp.,
  3. stojącą grupę ludzi, wózek dziecięcy itp.,
  4. rusztowanie na chodniku lub stojącą ławkę, przegradzające przejście, ,
  5. wystające na zewnątrz skrzydło otwartego okna lub okiennicy,
  6. kałuże wody, doły, wyrwy w chodniku itp.,
  7. przeszkody znajdujące się powyżej wzrostu psa, lecz na wysokości wzrostu człowieka,
  8. ciasne przejścia, przez które pies i niewidomy nie są w stanie przejść jednocześnie.